Not this time…

I won’t give up!
Not this time! Not that easy…
I won’t give up!

Θλάση

Ανατινάξεις συναισθημάτων, με σκέψεις διφορούμενες.
Άλλη μια μέρα προσπερνά δίχως μια κίνηση για ευχή και για “μαγεία”.
Χάθηκαν όλα;
…Όχι δα!
Θαρρώ μονάχα πως, τούτη η παύση μ’ έχει πνίξει!
…κι έπαθα θλάση στα φτερά!

The VENUS Project

Ένας νέος τρόπος σκέψης… όπου τα χρήματα είναι άχρηστα και η “Ενέργεια” είναι τζάμπα!
Μακριά από τους λίγους, που εκμεταλλεύονται τις μολύνουσες πηγές αυτού του πλανήτη. (πετρέλαιο, βενζίνη, ή ο,τιδήποτε εκπέμπει ρύπους σε ετούτη την Γή.)
Μια πολιτεία, με ελλατωμένο έγκλημα, (λόγω απουσίας του χρήματος – μα φυσικά με αστυνόμευση… διότι ποτέ δεν θα πάψει το “Έγκλημα Πάθους”… ανάμεσα στους ανθρώπους.)
Ένας κόσμος του Μέλλοντος… που αξίζει να αναφερθεί σε ένα blog.
…Μία ΟΥΤΟΠΙΑ! …όπου η θρησκεία είναι απλώς μια άποψη!
και η Τέχνη… τρόπος ζωής!

http://www.thevenusproject.com/

ΕΝΤΑΧΘΕΙΤΕ!
——————————————————————
A new way of thinking… where money are useless and “Energy” is free!
Away from all those few, that exploit the polluting sources of this planet. (Oil, gas, or enything else that pollutes our Earth)
A City, with reducted crime, (due to the absence of Money – but ofcourse policing… cause the “Crime of Passion” will never end in human kind)
A Future World…. that deserves to be mentioned on a blog.
…An UTOPIA… where Religion is just an opinion!
and Art… Is a Way of Living!

http://www.thevenusproject.com/

JOIN US!

Try me…

Being hit with everything You have…
Fulminated!
[...]
Spare my life, Almighty!
…for I respect You.
…but as you know… noone lives in this dastardly place, for free!
…without Self Respect!
…or No Evil!
[...]
These… are Your Rules!

The keys… (*reason)

Again… I wonder…

Why are there so many vicious people on Earth?
Where has humanity gone wrong?

[...]

We were supposed to “rule” in fairness!
If not… WHY were we given the *keys?

Who is responsible for this Madness?
Is it the one who gave *them to us…?
…or is it just US, who have no idea of *their use!?

Cursed

Καταραμένος από ανθρώπους που ίσως πλήγωσα…
μέρα τη μέρα χάνω χρόνια απ’ την ζωή μου.

Απ’ την αφέλειά μου ίσως, ή την πίστη στον εαυτό μου.
Θεέ μου… πότε επιτέλους ξεχρεώνω;

To “You” Who Hate Me…

Striving the Demons of a tenebrous past.
Writhing for the following future.

A future that I m sure is coming, but must keep scrambling for.
…for I want it clean. Spotless of lapses and wrong steers.

Even though mistakes get savage, when they are tried to be forgotten!

But it’s ok. I’ve repaired my shield…
And Hephaestus has forged a new sword for me, the sparkles of it’s creation still outshine in my eyes.

You don’t want me as your enemy now… for the Gods are with me, cause I ‘ve Earned their Trust with my respect, yet still have lots to learn from them…

But have You ever spoken to them?
Have you ever found a sunbeam of forgiveness in your own eyes? A tear, for Your mistakes…?
Do you even recognise your miscues?
Have you ever seen yourself with someone else’s eyes… to realize What You Are?
Have you ever been Outside your Own Petty World?!
…answer me…

Νισάφι πιά!

“Παίζει” το μάτι μου εδώ και δυό μήνες!
Ποιόν διάολο -τόσο σημαντικό- θα δώ;

…Αφού ο Michael, πέθανε!

Μήπως τελικά το να “παίζει” το μάτι σου, είναι κάτι πιό σοβαρό;
Ξέρει κανείς κάτι;

Αναστροφή…

Αναποδογύρισμα τα μέσα μου, κάθε που σκέφτομαι τί πέρασα.
Πιστεύω, αντιλήψεις και παλιές ελπίδες ανατινάσονται σε καρδιά και νού…
Κι οι εκρήξεις; Η μια μετά την άλλη.

Πήραν φωτιά το σώμα και η ψυχή, κι αποζητούν την λύτρωση.
…Μη με αγγίξεις. Άθελά μου θα καείς.

Δεν είμαι εγώ για εδώ.
…και δεν μπορείς να ακολουθήσεις.
Δεν αντέχεις.

Τοπίο γνώριμο.

Άδειος…
Αστείο το πως μπορεί να σου αλλάξει το μυαλό, μια απλή ιστορία.

Πως είναι δυνατόν, εξόριστος να νόμιζα πως ήμουν, από έναν τέτοιο άρρωστο τόπο.
Έναν τόπο που συγχωρεί τους τύρρανους και καταδικάζει τους Κανόνες.

…δεν ήμουν εξόριστος! Εγώ έφυγα! …δική μου επιλογή ήταν.
Κι αν σ’ έχω ανάγκη, ακόμα μια φορά… θα συνέλθω.

Θα μου περάσει…

Θα μου περάσει.
Όπως μου πέρασαν θυμάμαι και άλλα πόσα…
Χειρότερα απο δαύτο το ρημάδι!
…πόσο ακόμα;

Χρόνε “Γιατρέ” θαρρώ πως ξέχασες να κάνεις τη δουλειά σου.

…σαν κερί.

Σε θυμήθηκα απόψε…
και σε κράτησα στο νού μου, για το βράδυ.

…μια ανάμνηση που έχω, να θυμάμαι που και πού.
και να φέγγει σαν κερί, μες το σκοτάδι.

Σιωπή

…
Σκέψεις που σφυρίζουν στο κεφάλι μου, προσπαθούν να με τρελάνουν.
Μα αδιάφορος τις προσπερνώ.

Κακώς αποζητώ το παρελθόν… κακώς άγγιξα μια – δυό ουλές μου.
Ίσα να θυμηθώ τον πόνο που μου είχαν προκαλέσει οι πληγές.

Δεν είμαι πιά ο άνθρωπος που ήμουν.
Μα δεν ξεχνώ ποιός ήμουν.

Κι έτσι αποφεύγω την επανάληψη εκείνων των λαθών.

Σιωπή…
η αδερφή της Μοναξιάς.

Αντίο

Δεν πρόλαβα να σου πώ τα όσα πέρασα…
δεν πρόλαβα να σου μιλήσω κάν για τα βασικά.

κι ήθελα τόσο να σε δώ, προτού να φύγεις.
ήθελα τόσα να σου πώ… και να σ’ ακούσω.

…αντίο νονέ.

Ξέρω πως πιά ηρέμησες.

Format

Το παρελθόν με νίκησε… και μ’ άφησε αιμόφυρτο στο χώμα, με μία απειλή Ζωής να βουίζει στο κεφάλι μου σαν σφαίρα!

Μόνος και πάλι αποχωρώ για έναν άλλο τόπο.
Άγνωστο για μένα, μα και άγνωστο για “γνωστούς” και “φίλους”.
Μόνος… μακριά απο Όλους.-

Αλλαγή σε όλα… απο το πιό απλό έως το πιό σύνθετο.
Αυτή τη φορά δεν είναι ένα απλό “delete”… μα F – Disk.

Δεν υπάρχουν φίλοι… ούτε κάν γνωστοί.
Υπάρχουν απλά περαστικά ανθρωπάκια, απο τα μάτια μας μπροστά… που ξέρουν μόνο να ζητούν και όχι να δίνουν. Που ξέρουν μόνο να νευριάζουν… και όχι να συζητούν.

Αντίο εαυτέ….
Αναλαμβάνω ΕΓΩ τώρα!