Όχι… παιδιάρισμα δεν θέλω, ευχαριστώ!
Δεν θέλω ανόητες κουβέντες γι’ αφομές!
Θέλω καλά να αναγνωρίζω την αιτία, με δύο λέξεις υπαρκτές.
Όχι! Τούτα τα έζησα και στο καλό να πάνε…
Επαναλήψεις δεν μ’ αρέσανε ποτέ.
Κλείσε τις πύλες σου καλά και κλείδωσέ τες, ετούτη τη φορά… Ανόητε εαυτέ!
Τί νόμισες πως βρήκες εαυτέ…
Άνθρακας και το κάρβουνο, μα δεν είναι διαμάντι!
Γράψε ένα Τέλος, με ετούτο το κομμάτι
και γύρνα πίσω στα παλιά.
Δεν σου πηγαίνει αυτό το σκίρτισμά στο βλέμμα,
δεν σου ταιριάζει τούτη η χαρά παιδιού!
Σβήσε καρδιά κι άναψε νού!
…και μην ξεχάσεις να τη βγάλεις απ’ το ρεύμα.
Ξεμπαρκάρουμε και τούτο το λιμάνι…
Κι ας είχε τόσα “χρυσαφιά και ασημένια”!
Κάποιος μου σφύριξε, πως ήτανε βαμμένα…
και ποιό το νόημα για αγορά;
Αναχώριση με τ’ άτρωτο καράβι.
-Που τόσα πέρασε και δεν έχει βουλιάξει!
που όποιος το δεί μες την ομίχλη θα τρομάξει…-
Πάμε ξανά προς τα βαθιά…
Σηκώστε άγκυρες, πανιά και ξεκινάμε!
Σιχάθηκα ετούτο το λιμάνι.
Λύστε τους κάβους και οργώστε το νερό!
[...]
Κι όταν θα φτάσουμε μακριά γυρίστε πλάι!
…βάλτε μπαρούτι και φωτιά
κι ισοπεδώστε το νησί!
Να γίνει ένα με την στάθμη της θαλάσσης.
Κανείς δεν κλέβει από εμένα, ούτε γουλιά από ρούμι!
Έναρξη αναζωπύρωσης ονείρων…
Με ωτασπίδες, για αυτούς που “ξέρουν Κάποιους”!
Όχι!
Ετούτη τη φορά βαδίζω μόνος!
Δίχως ελπίδες δυνατές, μα με Απτές μου Πράξεις.
Κι αν κάτι -πάλι- πάει στραβά… και τί μ’ αυτό;
Για ένα όνειρο μονάχα, ζούμε όλοι!
Καταραμένος από ανθρώπους που ίσως πλήγωσα…
μέρα τη μέρα χάνω χρόνια απ’ την ζωή μου.
Απ’ την αφέλειά μου ίσως, ή την πίστη στον εαυτό μου.
Θεέ μου… πότε επιτέλους ξεχρεώνω;
(Αυτό το ποίημα έχει δημοσιευτεί στα Ανέκδοτα του Zoo.
Επειδή εγώ, δεν το βρίσκω αστείο… το ανέσυρα πρόσφατα και το αναρτώ επίσημα.)
Όταν το άνθος απ’ το πέτο σου ξεφτίσει…
και το άρωμά του, σβήσει σαν φωτιά.
Όταν τα όνειρα ο χρόνος τα σκορπίσει,
και έτσι το χρώμα τους χαθεί οριστικά…
Όταν η σκέψη, η καθάρια σου… θολώσει,
και πεθυμίσεις την “αρχαία διαδρομή”…
Όταν ακόμα και ο θεός θα σε προδώσει
και την χρυσή θα έχεις χάσει την τομή.
Τότε να αγγίξεις την καρδία του αέρα…
να ταξιδέψεις ώς εδώ…
Τότε να βρείς του γυρισμού την βέρα…
για να μπορέσω να σε δώ.
Κι όταν θα λάμψει μες το βλέμμα σου η *μέρα…
Θα καταλάβω αν σ’αγαπώ!
*Διόρθωση απο σφαίρα.
(στην αδερφή μου… και τους γονείς μου)
Συγχώρεσέ με…
Ω! Σε παρακαλώ! Συγχώρεσέ με!
Που έσκυψα ηττημένος το κεφάλι…
και σ’ έδιωξα από το Όνειρό Μου.
Μα θέλω να το ζήσω αυτό το “Τώρα”…
που Εγώ ο Ίδιος έφερα μπροστά μου.
Ναί… πίστεψα σε τούτο το ταξίδι,
κι ακόμα μου χρωστάει χίλια τόσα!
Μην μου τα κλέψεις να χαρείς…
και πάλι θα βρεθούμε.
Μα κάνε λίγο υπομονή…
Και για όλα αυτά που γίνανε…
μια μέρα, θα γελούμε.
———————–
Sorry, this goes to my sister. No translation.
Τί αν όλα αυτά, να έπρεπε να γίνουν;
Τί λάθη… τί αναμνήσεις και τί δάκρυα…
Τί αν έπρεπε να χάσω αυτή την μάχη…
κι ο πόλεμος δεν τέλειωσε ακόμα.
Τί αν ο δρόμος μου -εν τέλη- ήταν άδειος;
και πρέπει μοναχός να περπατήσω…
Τί; Αν ετούτο το όνειρο, ήταν απλα…
Δικό μου!;
—————————————————–
WHAT IF…
What if all these, had to be done?
All those mistakes… memories and tears…
What if I had to loose this battle…
but the war has not yet ended .
What if my “road” was supposed to be empty?
and I have to walk it alone…
What if this Dream, was just…
Mine!?
Άλλη μιά ανάσα μου ξεψύχησε κι απόψε…
Φθηνή και άρρωστη, περιέπαιξε την αποτυχία μου
και χάθηκε σαν κραυγή σε απύθμενο πηγάδι.
Γονάτισα…
μα όχι επειδή λύγισα.
Φταίει το μαχαίρι που μου κάρφωσες στον ώμο…
Εσύ “ανώτερε”…
Εσύ συνάνθρωπε…
Εσύ συνάδελφε…
Εσύ φίλε…
Εσύ αδερφέ…
Εσύ γονέα…
Εσύ εαυτέ…
Εσύ όνειρο…
Φταίει που δεν φταίω εγώ… μα φταίω!
…που δεν είχα μια, κάποια πανοπλία…
…που δεν πήρα ασπίδα, μείτε ξίφος.
Φταίω…
που δεν κατάλαβα, πως πολεμάμε μεταξύ μας.
Γονάτισα…
κι όχι επειδή λύγισα!
Με έριξες εσύ!
Όμως το χέρι μου άγγιξε το χώμα…
και τώρα πια… μονάχα η ώθηση μου απέμεινε.
————————————
GENUFLECTED
Another breath of mine passed away tonight…
Cheap and sick, mocked my failure
and perished like a scream into a deepless well.
I’ve genuflect…
but not because I’ve bend.
It’s because of the knife that you stabbed on my shoulder…
You “superior”…
You fellowman…
You colleague…
You friend…
You brother…
You parent…
You myself…
You, my Dream…
It’s because, it’s not my fault… but it is!
… It’s my fault for not wearing some kind of an armor…
… It’s my fault for not taking a sword either…
It’s my fault…
Cause I didn’t know that we were supposed to fight each other.
I’ve genuflect…
not because I’ve bend!
It’s because, you forced me to kneel!
Although my hand has touched the ground…
and all I’ve left now… is my shot in the arm.
Ευθυτενής και αμετάκλητος…
συνεχίζω την ανεξέλεκτα, απροσδόκητη πορεία της ευχής μου.
…Αστείο.
Μια απροσδόκητη ευθεία, που τρομάζει!
Όπως κείνο θυμάμαι το βλέμμα…
κι όπως τώρα το δικό μου.
Κόντρα ο αέρας…
κρύος και υγρός.
Χαμογελώ… κι ας μην μπορώ να αναπνεύσω.
Ξέρω, πως αν όχι στο επόμενο…
τότε λίγο πιο κάτω.
Στο παρακάτω το στενό,
…θα βρώ λιμάνι.
Δεν πρόλαβα να τους δώ όλους.
Μα έχουν χαθεί κι αυτοί… και τους ξεχνούσα.
Ούτε όλα -πρόλαβα να ζήσω- όσα ποθούσα.
Θαρρείς και τόλμαγε “κανείς” να μου τα δώσει!
Και τώρα…; Τί πάω να βρώ;
Ποιούς δρόμους άγνωστους “βουβός” θα σεριανήσω;
Ποιά μάτια αδάμας… θα μου κλέψουνε το νού;
…και τί θα ζήσω;
Δεν πρόλαβα… συγγνώμη να ζητήσω.
Μ’ αν με είχαν νιώσει -μιά φορά- θα το ‘χα κάνει!
Άνθρωποι – ξωτικά, που εμφανίζονται απο το πουθενά,
μας πιάνουν απ’ το χέρι και σέρνουνε χορό, στης Φύσης την ποδιά.
Τα δώρα τους, ευχές… το άγγιγμά τους χάδι.
Χαρές και γέλια ξεπηδάνε μες την νύχτα, σαν σκιές της Πανσελήνου.
Μητέρα… κράτησέ μας αγκαλιά. Παιδιά σου ήμαστε πάντα και σε έχουμε ανάγκη.
Κάθε στιγμή μοναδική κι ανεπανάληπτη…
κάθε λεπτό χρυσάφι, που χωρά σ’ ένα δισάκι.
Λόγια και σκέψεις ζωγραφίζουν με παρόν…
στου παρελθόντος τον καμβά,
για μια εικόνα ζωγραφιά
που λάμπει… μέλλον!
[...]
…μ’ ακόμα κι αν δεν φτάσει ο Μίτος όλος…
αρκεί, που θα μου μείνει ετούτο το Έργο.
Άμεση αναχώρηση απ’ την Θεσσαλονίκη.
Οι αναμνήσεις σε ένα κουτί και πάλι…
μα τα όνειρα ετούτη τη φορά,
σε μια τεράστια -ξεχωριστή- βαλίτσα.
Αδύνατον, κάπου να τα ξεχάσω.
Γιατί τα βλέπω!
Λαμπιρίζουν στο σκοτάδι…
και σαν ξεφύγω λίγο
τραγουδούν, να μην τα χάσω.
“Παρακαλούνται οι κύριοι επιβάτες,
να επιβιβαστούν στην πτήση για το Άγνωστο… ευχαριστώ.”
Δεν είναι εύκολο ν’ αφήσεις όσα ξέρεις…
Όσα σου μάθανε και όσα βρήκες μόνος.
Να σβήσεις με μια “σφουγγαριά” θλίψη… μα και χαρά.
Δίνω το εισιτήριο στην επιβίβαση…
με τα όνειρα, σφιχτά αγκαλιασμένα στο στήθος μου.
-Κύριε, γιατί δεν έχετε παραδώσει αυτή την αποσκευή;
-Γιατί είναι πολύτιμη και εξαιρετικά εύθραυστη!… δώσε μου το απόκομμα να φύγω.
