Όταν…

(Αυτό το ποίημα έχει δημοσιευτεί στα Ανέκδοτα του Zoo.
Επειδή εγώ, δεν το βρίσκω αστείο… το ανέσυρα πρόσφατα και το αναρτώ επίσημα.)

Όταν το άνθος απ’ το πέτο σου ξεφτίσει…
και το άρωμά του, σβήσει σαν φωτιά.
Όταν τα όνειρα ο χρόνος τα σκορπίσει,
και έτσι το χρώμα τους χαθεί οριστικά…

Όταν η σκέψη, η καθάρια σου… θολώσει,
και πεθυμίσεις την “αρχαία διαδρομή”…
Όταν ακόμα και ο θεός θα σε προδώσει
και την χρυσή θα έχεις χάσει την τομή.

Τότε να αγγίξεις την καρδία του αέρα…
να ταξιδέψεις ώς εδώ…
Τότε να βρείς του γυρισμού την βέρα…
για να μπορέσω να σε δώ.

Κι όταν θα λάμψει μες το βλέμμα σου η *μέρα…
Θα καταλάβω αν σ’αγαπώ!

*Διόρθωση απο σφαίρα.

Αντίο…

Αντίο γενέτειρα… Αντίο Ελλάδα.
Τ’ όνειρο τώρα ξεκινά… και η βαρκάδα.

Scripta… Manus. [Τα γραπτά... μένουν.] Για την Αμαλία Καλυβινού

Για την Αμαλία Kαλυβίνου… (http://fakellaki.blogspot.com/)
Για την Αμαλία, που δεν πρόλαβα να γνωρίσω…
Μα που είμαι σίγουρος, πως θα την μάθει…
Ο Κόσμος όλος.

Λόγια φθαρτά κι εύκολα -πάντα- ξεχασμένα,
σαν υποσχέσεις που αγκάλιασαν το ψέμα.
Σου ‘χαν πουλήσει για διαμάντια, μια καδένα
μες τη σκουριά… και το δικό σου πάνω αίμα.

Λέξεις κενές, με δίχως πράξης συνοδεία…
άχρηστες, άδειες και ανούσιες στον πόνο!
Πρωταγωνίστρια σε μία τραγωδία,
που προορίζανε για θύμα σ’ ένα φόνο.

Μπορεί να κούρνιασες στη χλόη του Παραδείσου,
μα εδώ θα μείνεις, μες τους χρόνους τους μεγάλους.
Γιατί Αμαλία μου Θυμήσου…
Scripta Manus!

Λόγια φθηνά κι όμως ακριβοπληρωμένα
μια ζωή… συσκευασμένη σ’ ένα δέμα.
Σε μια στιγμή, τα όνειρά σου ξεσκισμένα.
κι εκείνοι άρχοντες! με χρυσαφένιο στέμμα.

Αποσπερίτης

(Στίχοι που χάρισα στον φίλο Χρήστο Μ., ιδιοκτήτη του καφενείου “Αποσπερίτη”, στην Ροτόντα Θεσσαλονίκης)

Τα μάτια σου ο λαμπρότατος, γλυκός Αποσπερίτης…
Στα όνειρα και τις ευχές ο πιό ‘μορφος φεγγίτης.

Τα χείλη σου οι πρωινές, χρυσές δροσοσταλίδες,
που ξεδιψούνε της ψυχής τις άσβηστες ελπίδες.

ΡΦ

Κι είσαι το φώς,
που μου κρατάει συντροφιά…
λίγο προτού να φέξει.
-
Μία αγκαλιά όλο δροσιά
που μ’ ένα γυάλισμα ξανά…
το βλέμμα μου θα κλέψει.

Η ανάσα σου της άνοιξης η πρώτη ευωδία,
κάποιου ονείρου, ποθητή αρχαία ραψωδία.

Στο βλέμμα σου τα χρώματα ανατολής και δύσης,
η πιό ωραία ζωγραφιά κι απόχρωση της φύσης.

Καρδιά… Λευκό χαρτί.

Λευκό χαρτί πιά η καρδιά μου…
Μήτε κομμάτια απ’ τα παλιά, μήτε μουτζούρες το λερώνουν.

Λευκό χαρτί!
Μια νεογέννητη ψυχή,
που θέλει γνώση να ρουφήξει σαν σφουγγάρι!

Πως το κατάφερα αυτό; Κανείς δεν ξέρει…
Μην με κοιτάτε… ούτε και ‘γω!

Λευκό χαρτί!
Που ψάχνει, το μελάνι να φορέσει…
Σαν πρίγκιπος σακάκι, κεντητό!

Μα, ηρέμησε καρδιά…
Τούτο το μέρος, δεν μας ήθελε -απο πάντα-!
Θα δείς καινούριο ουρανό και άλλα μέρη.
Νέους συγγραφείς και ποιητές, νέο αστέρι.

Σου λέω, ηρέμησε καρδιά…
Τι “εκείνη”, δεν μπορεί ν’ ακολουθήσει.

——————————————————
HEART… BLANK – WHITE PAPER.

Blank – white paper now… my heart.
Neither pieces from old papers, nor scrawlings are begriming it.

Blank – white paper!
A newborn soul,
that wants to imbibe knowledge like a sponge!

How did I make it? Noone knows…
Don’t look at me… me neither!

Blank – white paper!
Seeking ink to wear…
Like a needlepointed jacket of a prince!

But better calm down… heart.
This place never welcomed us!
You ‘ll see a new sky… and other places…
New writers and poets, a new star.

Calm down… heart.
Cause “She” cannot follow you.

Πειρατικό ημερολόγιο

Αναζητώντας τον θησαυρό ενός χαμένου πειρατή…
ο παπαγάλος σου πιο γέρος κι απ’ το χρόνο,
Μόνος ακόλουθός σου, ένα ψωριάρικο σκυλί,
διοτί τους φίλους σου μαχαίρωσες με φθόνο.

Μέσα σε δίνη ιθαγενών και λοτοφάγων ναυαγός…
θα ταλαντεύεσαι το μέλλον σου να ψάχνεις.
Αυτο-ορίστικες των αναμνήσεων κυνηγός…
άδεια τα λόγια στον καπνό από φύλλα δάφνης.

ΡΦ
Ό,τι περνά ανεκμετάλευτο,
γυρίζει πίσω στοιχειωμένο παρελθόν…
πρόβλημα δεν υπάρχει άλυτο…
αρκεί την λύση του να ψάχνεις στο παρόν.

Μ’ ένα καράβι τριγυρνάς για να κουρσεύεις τα νησιά
και τις πληγές σου έχει κάψει το αλάτι…
τόσες ουλές που δεν σε νοιάζουν άλλο πια…
μ’ αυτή, που σε χαλά, είναι αυτή στο μάτι.

Χίλιες γυναίκες πέρασαν και άλλες τόσες άπιστες,
δίχως συναίσθημα μονάχα δύο λίρες…
όλες για πάντα μες το μυαλό σου άμορφες,
γιατί απ’ αγάπη ό,τι ήθελες το πήρες.

Καλή επιτυχία

Είναι φορές που το τσιγγάρο σου ανάβεις
και λαχταράς να διαλυθείς μες τον καπνό,
είναι φορές που μ’ αλκοόλ θες να διαλύσεις
κείνο τον κόμπο που σου πνίγει τον λαιμό.

Είναι φορές που μόνος κλείνεσαι στο σπίτι
και κάποιοι στίχοι σου κρατάνε συντροφιά,
είναι φορές που τόσο έντονα ελπίζεις…
πως θα ‘ρθει η ώρα να σε αφήσει η καρδιά.

Κι είναι κάτι στιγμές, που όλος ο κόσμος
έχει λόγο να έχει τα μάτια του στραμένα πάνω σου,
γιατί είσαι εσυ! (2)

Κι είναι κάτι στιγμές που θεωρείς πως δεν υπάρχει
προδοσία στην δική σου την ζωή…
ζωή μισή.

Καλή επιτυχία μικρέ…