Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή
Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Αρλέτα
Κάπως σαν αστείο… είπαμε αντίο.
Πήρα το πικάπ σου και μου πήρες το ψυγείο!
Πήρες τα σεντόνια… πήρα τη μπιγκόνια… κι απ’ το χωρισμό μας έχουν κλείσει τρία χρόνια!!!
Δε θέλω να σε ξαναδώ,
μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα!
Θέλω μονάχα να σου πω…
πως απόψε γέννησε η “γάτα”!
Έκανε παιδάκια, δυο τιγρέ γατάκια…
τα ‘χει παρατήσει στης κουζίνας τα πλακάκια!
Μοιάζουν τα καημένα παραζαλισμένα
κι έβγαλα το ένα “Παναγιώτη” σαν εσένα!
R.F.
Άραγε πού να ‘σαι, άραγε θυμάσαι;
Που ‘λεγες στη “γάτα” “Σερενάτα μη φοβάσαι…
σ’ όλη τη ζωή μου θα ‘σαι το “γατί” μου,
δε θα ξαναδώσω σ’ άλλη “γάτα” την ψυχή μου”!
R.F.
Μες στη σιφονιέρα έγινε μητέρα,
άφησε τα δυο της τα γατάκια εδώ πέρα…
κι έφυγε από μένα για να ‘ρθει σε σένα… πες μου τι να κάνω τα ‘χω πια κι εγώ χαμένα!
Μαύρα τα μαντάτα για τη Σερενάτα,
που παλιά την τάιζες μπαρμπούνια μαρινάτα! Tώρα δε σε νοιάζει πού ξεχειμωνιάζει,
ούτε άν μας στην πάτησε κανένας καμικάζι!
R.F.
Μάτια μου αντίο τέλειωσε τ’ αστείο!
Πήγα το πρωί και ξαν’ αγόρασα ψυγείο!!
Πάρε άλλα πιάτα, βρες μιαν άλλη “γάτα”…
όμως να θυμάσαι πού και πού την Σερενάτα!
Δε θέλω να σε ξαναδώ,
μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα!
Θέλω μονάχα να σου πω…
πως απόψε χάσαμε τη “γάτα”.
Something takes a part of me…
Something lost and never seen! Every time I start to believe…
something’s raped and taken from me, from me
Life’s kinda always been messing with me…
(You wanna see the light?) Can’t they chill and let me be free?
(So do I) Can’t I take away all this pain?
(You wanna see the light?) I try to every night, all in vain, in vain!
Sometimes I cannot take this place!!
Sometimes it’s my life I can’t taste!
Sometimes I cannot feel my face…
You’ll never see me fall from grace.
Something takes a part of me…
You and I were meant to be… a cheap fuck for me to lay!!!
Something takes a part of me!
Feeling like a freak on a leash!
(You wanna see the light?)
Feeling like I have no release!
(So do I)
How many times have I felt diseased?
(You wanna see the light?) Nothing in my life is free, is free!
Με τραγούδια λυπημένα
ανταμώναμε τα βράδια
και με χάδια κουρασμένα…
απ’ της μέρας τα σημάδια!
Τα τσιγάρα μοιρασμένα
η κιθάρα δανεική… Όνειρα μπογιατισμένα
σε μι’ ασπρόμαυρη ζωή!!
Τώρα πάψαν τα τραγούδια ξέβαψαν τα χρώματα
δρόμοι και παλιές πλατείες
άλλαξαν ονόματα.
Κι άμα δω κανένα “φίλο“ τρέμω μη με θυμηθεί!! Πεθαμένες καλησπέρες δε γουστάρω να μου πει.
Μού ‘χες πει πως όλα αλλάζουν,
τρομαγμένα και βουβά κι ό,τι πιότερο αγαπάμε
μας πληγώνει πιο βαθιά!
Μού ‘χες πει πως όλα αλλάζουν,
φτάνει μόνο μια αφορμή,
μα τα δυό σου μάτια μοιάζουν
φάροι σ’ άγονη γραμμή.
Ποιός είσαι εσύ; …σε ξέχασα!
…καθρέφτη, καθρεφτάκι του ουρανού.
Ήμουν παιδί -δε γέρασα- μα πέρασε ο καιρός και είμαι …αλλού.
Κι είπα να ζήσω τη γιορτή κόσμου,
κι είπα να πάω μακριά…
Η θάλασσα, που σου’ μοιάζε,
στέγνωσε στην πέτρα σα βροχή.
Στεριά στεγνή, στερνή φωνή
φώναξε στο θάνατο να’ αργεί.
Κι είπα να ζήσω τη γιορτή κόσμου…
κι είπα να πάω μακριά!
Κι είπα στον Ήλιο: “Τη ζωή σου δωσ’ μου!”
…και μου δώσε Φωτιά…
Η Ελευθερία Αρβανιτάκη επιστρέφει με νέο πολυσυλλεκτικό CD με τίτλο “Και τα μάτια κι η καρδιά”. Μία διεθνής παραγωγή, μία διεθνής έκδοση “γεννήθηκε” όταν η Ελευθερία Αρβανιτάκη συνεργάστηκε με το διάσημο Ισπανό συνθέτη – παραγωγό, βραβευμένο με δύο Grammy, Javier Limon.
Πρόκειται για μία από τις πιο ενδιαφέρουσες μουσικές συναντήσεις μέσα από την οποία η ελληνική μουσική συμπράττει με τον κουβανέζικο ήχο και διοχετεύει μέσα από τις συνθέσεις το πάθος της κιθάρας φλαμένκο, με κάθε τραγούδι να γράφει μία διαφορετική μουσική ιστορία.
Τη μουσική των τραγουδιών εκτός από τον Javier Limon, υπογράφουν οι: Θοδωρής Παπαδόπουλος, Γιάννης Μήτσης, Ποίμης Πέτρου, Γιώργος Καραδήμος και ο γνωστός Σέρβος συνθέτης Zeljko Joksimovic. Οι στίχοι είναι των: Λίνας Νικολακοπούλου, Μιχάλη Γκανά, Νίκου Μωραϊτη, Κώστα Φασουλά, Σμαρώς Παπαδοπούλου και Λήδας Ρουμάνη.
Πηγή: Mad
Υ.Γ. Δεν μπορώ να βάλω Όλα σχεδόν τα τραγούδια της στο Lyrics I like… επομένως τοποθετώ αυτή την δισκογραφική δουλειά σαν σύνολο, σε αυτή την κατηγορία.
TON EΡΩΤΑ ΡΩΤΑΩ Στίχοι: Σμαρώ Παπαδοπούλου ΠΕΣ ΜΟΥ Στίχοι: Allison Rick, Lara Fabien, Ελλ. στίχοι: Nίκος Μωραΐτης ΔΕ ΜΙΛΩ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΕΓΩ Στίχοι: Νίκος Μωραΐτης ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΑΣ ΔΕΣ Στίχοι: Νίκος Μωραΐτης ΑΣΕ ΜΕ ΝΑ ΣΕ ΜΙΣΗΣΩ Στίχοι: Μιχάλης Γκανάς ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ Στίχοι: Κώστας Φασουλάς ΜΙΑ ΕΥΧΗ Στίχοι: Λήδα Ρουμάνη
Στίχοι: Αλκίνοος Ιωαννίδης (πάλι ζωγράφισε!!!)
Λοιπόν αγρίεψε ο κόσμος σαν καζάνι που βράζει…
σαν το αίμα που στάζει, σαν ιδρώτας θολός. Πότε, πότε γελάμε, πότε κάνουμε χάζι και στα γέλια μας μοιάζει να γλυκαίνει ο καιρός.
Μα όταν κοιτάζω τις νύχτες τις ειδήσεις να τρέχουν,
ξέρω οτι δεν έχουν νέα για να μου πούν.
Ήμουν εγώ στη φωτιά… ήμουν εγώ η φωτιά… είδα το τέλος με τα μάτια ανοιχτά!
Είδα τον πόλεμο φάτσα, τη φυλή και την ράτσα προδομένη απο μέσα απ’ τους πιό πατριώτες…
να ‘χουν την μάνα μου αιχμάλωτη με το όπλο στο στόμα… Τα παιδιά τους στολίζουν σήμερα τη Βουλή!
Κάτω απο ένα τραπέζι -το θυμάμαι σαν τώρα-
με μια κούπα σταφύλλι, στου βομβαρδισμού την ώρα…
είδα αλεξίπτωτα χίλια, στον ουρανό σαν λεκέδες…
μου μιλούσε ο πατέρας μου, να μην φοβηθώ!
“Κοίταξε τί ωραία που πέφτουν! …τί ωραία που πέφτουν!”
Είδα γονείς ορφανούς, ο ένας παππούς απ’ την Σμύρνη
στην Δράμα πρόσφυγας πήγε, να βρεί Βουλγάρικη σφαίρα.
Κι ο άλλος Κύπριος φυγάς, στο μαύρο τότε Λονδίνο
στα εικοσιεφτά του στα δύο τον κόψανε οι Ναζί!
Κι είδα μισή Λευκωσία, βουλιαγμένη Σερβία!
Στο Βελιγράδι ένα φάντασμα, σ’ άδειο ξενοδοχείο.
Αμερικάνικες βόμβες και εγώ να κοιμάμαι… Αύριο θα τραγουδάμε στης πλατείας τη γιορτή.
Είδα κομμάτια το κρέας, μες τα μπάζα μιας πόλης
είδα τα χέρια, τα πόδια πεταμένα στη γή.
Είδα να τρέχουν στο δρόμο, με τα παιδιά τους στον ώμο και ‘γώ τουρίστας, με βίντεο και φωτογραφική!
Εδώ στην Άσχημη Πόλη, που απ’ την ανάγκη κρατιέται,
ένας λαός ρημαγμένος μετάλλια, Nτόπα ζητάει!
Ολυμπιάδες… κι η Χώρα ένα γραφείο τελετών…
ΘΑ ΣΟΥ ΖΗΤΗΣΩ ΣΥΓΝΩΜΗ ΠΟΥ ΣΕ ΜΕΓΑΛΩΣΑ ΕΔΩ.
Τους είχα δεί να γελάνε -οι Μπάτσοι- κι απ την Ομόνοια
να πετάν δακρυγόνα στο πυροσβεστικό!
Στο παράθυρο εικόνισμα, άνθρωποι σαν λαμπάδες
και τα καννάλια αλλού να γυρνούν το φακό!
Και είδα ξεριζομένους να περνούν τη γραμμή,
για μια πόρνη φθηνή, ή για καζίνο και πούρα Έτσι κι αλλιώς μπερδεμένη η πίστη μας, η καημένη…
ο Σολωμός με Αρμάνι και την καρδιά ανοιχτή! Δεν θέλω ο Εαυτός μου να ‘ναι τόπος δικός μου!
Ξέρω πως όλα αν μου μοιάζαν, θα ‘ταν αγέννητη η Γή!
Δεν με τρομάζει το Τέρας, ούτε κι ο Άγγελός μου…
ούτε το Τέλος του Κόσμου, με τρομάζεις Εσύ!
Με τρομάζεις ακόμα “οπαδέ της ομάδας”,
“Του κόμματος σκύλε”, “της οργάνωσης μάγκα”,
“διερμηνέα του Θεού”, “ρασοφόρε γκουρού”,
“τσολιαδάκι φτιαγμένο”, “προσκοπάκι χαμένο”…
προσεύχεσαι και σκοτώνεις, τραυλίζεις ύμνους οργής!
Έχεις πατρίδα το φόβο, γυρεύεις να βρεις γονείς…
Μισείς τον μέσα σου Ξένο! …κι όχι δεν καταλαβαίνω!
Δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω!
Άνοιξη μπαίνει, μεσημέρι…
και ένας ήλιος που σε ξέρει, παίζει στις πλάτες σου! Βγάζεις καρέκλα στο μπαλκόνι…
ούτε ο Θεός δε σε γλιτώνει
απ’ τις απάτες σου!
Πουλάς στον πάγκο τα όνειρά σου,
τα ορφανά ξανθά μωρά σου, να μη σου μείνουνε!
Τους λες: “Απόψε θα πεθάνω”
Και όλοι κάτι παραπάνω, στο τέλος δίνουνε…
Ένα τσιγάρο σε ρουφάει
και ως το τέλος θα σε πάει… Εδώ τρελαίνονται!
Ρίξε στη πόλη τη ματιά σου
και πες μου, πόσα είναι δικά σου απ’ όσα φαίνονται!
Ήθελες όλα να τ’ αλλάξεις…
μα πριν προλάβεις να φωνάξεις, κάποιοι σου γνέφανε! Τους πούλησες τον σαματά σου…
και τώρα μέτρα τα λεφτά σου… και τράβα πέθανε!
Ακούστε τώρα την ιστορία του Κεμάλ…
Ενός νεαρού πρίγκιπα της Ανατολής,
απόγονο του Σεβάχ του Θαλασσινού, που νόμισε οτι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο!
Αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ
και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων…
Στης Ανατολής τα μέρη μια φορά κι ένα καιρό…
ήταν άδειο το κεμέρι, μουχλιασμένο το νερό!
Στη Μοσούλη, στη Βασόρα, στην παλιά την χουρμαδιά,
πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά.
Κι ένας νέος από σόι και γενιά βασιλική, αγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά ‘κεί! Τον κοιτάν οι βεδουίνοι με ματιά λυπητερή…
Κι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει πως θ’ αλλάξουν οι καιροί!
Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά…
ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά!
Απ’ τον Τίγρη στον Ευφράτη κι απ’ τη γη στον ουρανό,
κυνηγάν τον αποστάτη, να τον πιάσουν ζωντανό!
Πέφτουν πάνω του τα στίφη σαν ακράτητα σκυλιά…
και τον πάνε στον Χαλίφη, να του βάλει τη θηλιά! Μαύρο μέλι, μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωί… πριν αφήσει στη κρεμάλα, τη στερνή του τη πνοή.
Με δυο γέρικες καμήλες, μ’ ένα κόκκινο φαρί…
στου παράδεισου τις πύλες ο προφήτης καρτερεί.
Πάνε τώρα χέρι-χέρι κι είναι γύρω συννεφιά, μα της Δαμασκού τ’ αστέρι τους κρατούσε συντροφιά.
Σ’ ένα μήνα, σ’ ένα χρόνο βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ,
που από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ… “Νικημένο μου ξεφτέρι, δεν αλλάζουν οι καιροί…
Με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί!”
Καληνύχτα Κεμάλ… Αυτός ο κόσμος δεν θ’ αλλάξει ποτέ.
Καληνύχτα.
Πέφτει μια παράξενη βροχή…
πάνω στα παράθυρα της νύχτας! Ποιά συννεφιασμένη εποχή ξενυχτάει στο φως μιας καληνύχτας; Δεν σου πάει ζωή στην ξαστεριά!
…δεν σου παν τα κίτρινα φεγγάρια!
Πώς να φτάσουν για παρηγοριά…
τέτοιας ερημιάς τα συναξάρια;
Σώμα υποταγής -φόβος- είμαι της φυγής φόβος!
Μη μ‘ ακολουθείς!
Μια για την καρδιά -φόβος-, δυό για την ψευτιά -φόβος-…
Τρείς θα μ‘ αρνηθείς!
Πέφτει ένα σκοτάδι από σιωπές!
Γύρω–γύρω και στη μέση λύπη.
Όλες οι πληγές ειν‘ ανοιχτές…
κι ο “γιατρός του κόσμου” απόψε λείπει!
Τέτοιες ώρες στη γωνιά του νου…
-μόλις χαμηλώσει η περηφάνια!-
βγαίνουν τα μαχαίρια του καημού…
και της μοναξιάς τα γιαταγάνια!
Επιστροφή -σου λέει- του ασώτου
…αφού του τάξανε πολλά στο γυρισμό του! Επιστροφή με συγκινήσεις…
μ’ απελπισμένες αναμνήσεις…
και πωλητήριο επάνω στο Εγώ του!!
Τί να του πεις του ασώτου
….και πώς να επιστρέψει;! Απ’ όπου έφυγε, πως γίνεται
ένα χάδι να γυρέψει;!
Τί να του πεις του ασώτου
….και πώς να επιστρέψει;! Σε αγκαλιά, που δεν μπορεί πια
να τον κάνει να ζηλέψει!
Επιστροφή -σου λέει- του ασώτου…
αφού δεν μπόρεσε να φτάσει στ’ όνειρό του!!
Επιστροφή μεσ‘ στις συγγνώμες… ακούγοντας τις ξένες γνώμες… για το καλό της “λογικής”, και το “δικό του”!
