Δανάη – Μωβάστρο

Στίχοι: Σαββαΐδης Σείριος

Έσβησε η Δανάη, έσβησε.
Μες στον κήπο της ξεψύχησε…
Ράγισε η καρδιά της, ράγισε!
Άργησε η αγάπη, άργησε!

Κι άνοιξε η ψυχή της, άνοιξε…
Σκόρπισαν παντού τα όνειρα.
Χάθηκε η Δανάη, χάθηκε…
Στης αφής σου τα’ απόνερα!

Την πνοή της πήρε ο άνεμος
και ο ήλιος τα χρυσά μαλλιά!
Την κραυγή της πήρε ο ουρανός…
Και το δάκρυ πήρε η συννεφιά!

Άνθησε ο κήπος, άνθησε,
μα η Δανάη πια δεν φάνηκε…
Δάκρυσε η γη αρώματα,
γέμισε ο κήπος χρώματα.

Έσβησε η Δανάη, έσβησε.
Μες στον κήπο της ξεψύχησε…
Άργησε η αγάπη, άργησε…
Ράγισε η καρδιά της, ράγισε!

Την πνοή της πήρε ο άνεμος
και ο ήλιος τα χρυσά μαλλιά!
Την κραυγή της πήρε ο ουρανός…
Και το δάκρυ πήρε η συννεφιά!

Όχι…

Όχι… παιδιάρισμα δεν θέλω, ευχαριστώ!
Δεν θέλω ανόητες κουβέντες γι’ αφομές!
Θέλω καλά να αναγνωρίζω την αιτία, με δύο λέξεις υπαρκτές.

Όχι! Τούτα τα έζησα και στο καλό να πάνε…
Επαναλήψεις δεν μ’ αρέσανε ποτέ.
Κλείσε τις πύλες σου καλά και κλείδωσέ τες, ετούτη τη φορά… Ανόητε εαυτέ!

Θέλω να πετάξω.

Στίχοι: Γιάννης Μηλιώκας

Μένω σε μια μαρμαρωμένη πολιτεία.
Μέσα σε ένα “παραμύθι” αληθινό!
Mέσα σε μια τεράστια ληστεία…
που συμμετέχει -παγωμένο- το κοινό.

Χρόνια, σαράντα χρόνια τώρα αλητεία.
Τώρα… το απίθανο μου είναι πιθανό.
Χρόνια, μου βγήκανε τα μάτια στα βιβλία…
μέχρι που γύρισα και είδα ουρανό.

Ρ.Φ.
Μαρμαρωμένα, όπου κι αν κοιτάξω!
Θέλω να πετάξω!
Φυλακισμένοι, όπου κι αν κοιτάξω.
Λέω να πετάξω.

Μένω, στα όρια του πάνω και του κάτω…
μέσα σε ένα πανηγύρι θλιβερό.
Μέσα σε ένα λερωμένο άσπρο πιάτο…
σε μιά οδό, τρελοκομείο ανοιχτό.

Χρόνια προσπάθησα να φύγω να ξεχάσω.
…κόλπα να σβήσω κάποιο τραύμα παιδικό.
Χρόνια κοιτούσα τον καιρό να ξεγελάσω…
σα όνειρά μου… Χρόνια έριχνα νερό!

Άναψε νού!

Τί νόμισες πως βρήκες εαυτέ…
Άνθρακας και το κάρβουνο, μα δεν είναι διαμάντι!
Γράψε ένα Τέλος, με ετούτο το κομμάτι
και γύρνα πίσω στα παλιά.

Δεν σου πηγαίνει αυτό το σκίρτισμά στο βλέμμα,
δεν σου ταιριάζει τούτη η χαρά παιδιού!
Σβήσε καρδιά κι άναψε νού!
…και μην ξεχάσεις να τη βγάλεις απ’ το ρεύμα.

Πάλι θαλασσινός…

Ξεμπαρκάρουμε και τούτο το λιμάνι…
Κι ας είχε τόσα “χρυσαφιά και ασημένια”!
Κάποιος μου σφύριξε, πως ήτανε βαμμένα…
και ποιό το νόημα για αγορά;

Αναχώριση με τ’ άτρωτο καράβι.
-Που τόσα πέρασε και δεν έχει βουλιάξει!
που όποιος το δεί μες την ομίχλη θα τρομάξει…-
Πάμε ξανά προς τα βαθιά…

Not this time…

I won’t give up!
Not this time! Not that easy…
I won’t give up!

“Men who don’t like girls with brains… Don’t like girls!”

Mignon McLaughlin

“Στους άνδρες που δεν αρέσουν οι κοπέλες με μυαλό… Δεν αρέσουν οι κοπέλες!”

Kaptain…

Σηκώστε άγκυρες, πανιά και ξεκινάμε!
Σιχάθηκα ετούτο το λιμάνι.
Λύστε τους κάβους και οργώστε το νερό!
[...]
Κι όταν θα φτάσουμε μακριά γυρίστε πλάι!
…βάλτε μπαρούτι και φωτιά
κι ισοπεδώστε το νησί!
Να γίνει ένα με την στάθμη της θαλάσσης.
Κανείς δεν κλέβει από εμένα, ούτε γουλιά από ρούμι!

“Ah, women! They make the highs higher and the lows… more frequent!”

Friedrich Nietzsche

“Α… γυναίκες! Κάνουν τα ανεβάσματα πιό ψηλά και τα κατεβάσματα… πιό συχνά!”

Macedonia is Greek?

We were supposed to find a neutral name… But I guess we live in our own little world!
F*cking politicians!

Θλάση

Ανατινάξεις συναισθημάτων, με σκέψεις διφορούμενες.
Άλλη μια μέρα προσπερνά δίχως μια κίνηση για ευχή και για “μαγεία”.
Χάθηκαν όλα;
…Όχι δα!
Θαρρώ μονάχα πως, τούτη η παύση μ’ έχει πνίξει!
…κι έπαθα θλάση στα φτερά!

Η “Σερενάτα”

Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή
Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Αρλέτα

Κάπως σαν αστείο… είπαμε αντίο.
Πήρα το πικάπ σου και μου πήρες το ψυγείο!
Πήρες τα σεντόνια… πήρα τη μπιγκόνια…
κι απ’ το χωρισμό μας έχουν κλείσει τρία χρόνια!!!

Δε θέλω να σε ξαναδώ,
μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα!
Θέλω μονάχα να σου πω…
πως απόψε γέννησε η “γάτα”!

Έκανε παιδάκια, δυο τιγρέ γατάκια…
τα ‘χει παρατήσει στης κουζίνας τα πλακάκια!
Μοιάζουν τα καημένα παραζαλισμένα
κι έβγαλα το ένα “Παναγιώτη” σαν εσένα!

R.F.

Άραγε πού να ‘σαι, άραγε θυμάσαι;
Που ‘λεγες στη “γάτα” “Σερενάτα μη φοβάσαι…
σ’ όλη τη ζωή μου θα ‘σαι το “γατί” μου,
δε θα ξαναδώσω σ’ άλλη “γάτα” την ψυχή μου”!

R.F.

Μες στη σιφονιέρα έγινε μητέρα,
άφησε τα δυο της τα γατάκια εδώ πέρα…
κι έφυγε από μένα για να ‘ρθει σε σένα…
πες μου τι να κάνω τα ‘χω πια κι εγώ χαμένα!

Μαύρα τα μαντάτα για τη Σερενάτα,
που παλιά την τάιζες μπαρμπούνια μαρινάτα!
Tώρα δε σε νοιάζει πού ξεχειμωνιάζει,
ούτε άν μας στην πάτησε κανένας καμικάζι!

R.F.

Μάτια μου αντίο τέλειωσε τ’ αστείο!
Πήγα το πρωί και ξαν’ αγόρασα ψυγείο!!
Πάρε άλλα πιάτα, βρες μιαν άλλη “γάτα”…
όμως να θυμάσαι πού και πού την Σερενάτα!

Δε θέλω να σε ξαναδώ,
μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα!
Θέλω μονάχα να σου πω…
πως απόψε χάσαμε τη “γάτα”.

Bumptop… NO Desktop ANYMORE!!!

Ναι… σιχάθηκα την κλασσική μουνταμάρα των windows και mac, όσων αφορά το Desktop! (Όσο χρωματιστό και με χαζορολογιο-σημειωματάρια το κάνουν)
ΈΛΕΟΣ! Είμαστε στην εποχή των 3D!!! ΞΕΚΟΛΛΗΣΤΕ!
Ευτυχώς που υπάρχουν και τα εξής παλλικάρια… και μας βγάζουνε απο τα κλουβιά σας!
BUMPTOP ΟΛΕ! (βλπ. link)

Yes… I am disgusted by the classic dull windows and mac Desktop! (Even with “their” tries to make it more colorfull, with stupid clocky-notepad attachments)
SHOW MERCY! We live in a 3D world!!! WAKE UP!
Luckilly, these guys can unlock us… from your cages!
BUMPTOP OLE! (see link)

A Prince’s words

-A burst! An explosion…
and everything is “back to normal”…
-Aren’t you afraid of the recent past?
-There is no past… There is only present!
-What about the future?
-There is no future… only choises of the present!
-What is so f*cking important about it?…
-You Have to enjoy it! It is… a present!

“The biggest virtue of a human being is to have a heart.
But the Greatest one, is when he/she Has to ignore it… “

Tasos Leevadeetis.

“Η πιο μεγάλη αρετή του ανθρώπου είναι να έχει καρδιά.
Μα η πιο μεγάλη ακόμα είναι όταν χρειάζεται να παραμερίζει την καρδιά του…”