Θα μου περάσει…

Θα μου περάσει.
Όπως μου πέρασαν θυμάμαι και άλλα πόσα…
Χειρότερα απο δαύτο το ρημάδι!
…πόσο ακόμα;

Χρόνε “Γιατρέ” θαρρώ πως ξέχασες να κάνεις τη δουλειά σου.

…σαν κερί.

Σε θυμήθηκα απόψε…
και σε κράτησα στο νού μου, για το βράδυ.

…μια ανάμνηση που έχω, να θυμάμαι που και πού.
και να φέγγει σαν κερί, μες το σκοτάδι.

Αν…

Αν η αναζήτηση εργασίας προσέφερε κέρδος… τώρα θα ήμουν ζάμπλουτος!

Σιωπή

…
Σκέψεις που σφυρίζουν στο κεφάλι μου, προσπαθούν να με τρελάνουν.
Μα αδιάφορος τις προσπερνώ.

Κακώς αποζητώ το παρελθόν… κακώς άγγιξα μια – δυό ουλές μου.
Ίσα να θυμηθώ τον πόνο που μου είχαν προκαλέσει οι πληγές.

Δεν είμαι πιά ο άνθρωπος που ήμουν.
Μα δεν ξεχνώ ποιός ήμουν.

Κι έτσι αποφεύγω την επανάληψη εκείνων των λαθών.

Σιωπή…
η αδερφή της Μοναξιάς.