“Καλώς ήρθατε”…

Η πρώτες εκτυπωμένες (σε A4 χαρτί και μάλιστα ασπρόμαυρη εκτύπωση!) “πινακίδες” που είδα, με το που γύρισα;
“ΕΚΤΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ”! (Σύντομα θα μπούν φωτογραφίες)

Γειά σου ρε Ε(!)λλάδα!
“Καλώς” σε βρήκα!

…

Μία απίστευτα παράξενη, πλατινένια ανατολή ηλίου, και ένας πεντακάθαρος ουρανός…
Καλημέρα…

Μέχρι και ο Άνεμος είναι ήσυχος σήμερα.

Όμορφο πράγμα να ξυπνάς με τέτοιο καιρό εδώ…
…κρίμα να το θεωρούμε δεδομένο εκεί…

Τελευταίο Σάββατο.

Lost the battle…

-The Battle is lost, Sir!
The horses are coming back with no riders…
Our troops, ceased their roar.
…our swords are no longer heard, lashing the air and throbbing the enemy’s blades.
It is Us my Lord, that have left…
We Have to Flee…
[...]
Sir…
They are coming, Sir…
[...]

-Let us go back then… We have troops, to train!
…and a Past to Face!

Ελλάδα… ΣΕ ΜΙΣΩ!

ΝΑΙ!

ΣΕ ΜΙΣΩ…
Γιατί ενώ ακολουθείς -και καλά- Ευρωπαϊκά προγράμματα στα “Ανώτερα Σχολεία” σου… διδάσκεις Νέα επαγγέλματα, σε υπολογιστές που κατασκευάστηκαν προ 15ετίας!!! (ΤΥΦΛΑ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ)
Έπειτα μας σπρώχνεις σε μια αγορά και κοινωνία, που δεν έχουν καμία σχέση με αυτά που δίδασκες… Με αποτέλεσμα να φάμε μόνοι μας τα σκατά της ζωής… ενώ τόσα χρόνια (Απο την πρώτη Δημοτικού) τρώγαμε ΤΖΑΜΠΑ… άλλα ΣΚΑΤΑ!
ΦΑΪ ΠΟΤΕ ΘΑ ΦΑΜΕ;

ΣΕ ΜΙΣΩ!
Γιατί δεν αντέχω άλλο να παρακαλάω να αλλάξουν ΟΛΑ τα κυβερνητικά πρόσωπα (βουλευτές και μή)… ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΕ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ!!!! ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΔΟΥΜΕ ΑΣΠΡΗ ΜΕΡΑ!
Ναι ρε… καλά διαβάσατε! ΑΦΟΥ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΔΕ ΚΟΥΝΑΕΙ ΤΟΝ ΚΩΛΟ ΤΟΥ!… ΚΑΙ ΑΦΟΥ -ΤΕΛΙΚΑ- Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΗΤΑΝ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΤΑ ΣΚΑΤΩΣΕ!… Οι “ΉΡΩΕΣ” ΣΑΣ…

“Εδώ Πολυτεχνείο,εδω Πολυτεχνείο.Σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των *ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών,των  *ελεύθερων αγωνιζόμενων *Ελλήνων“
*Παρτάκιδων!

ΣΕ ΜΙΣΩ!
Γιατί εξακολουθείς (οποιοδήποτε “Φιλικό προς τους πολίτες -καννάλι” και αν φτιάξεις… τελικά συνεχίζεις) και “ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ” τα παιδιά σου… με οποιονδήποτε δυνατό τρόπο, αρκεί να είσαι “ΕΣΥ” καλά, με γεμάτη κοιλιά και κεφάλι άδειο!

ΣΕ ΜΙΣΩ!
Γιατί ακόμα και στα παιδιά που δεν σκοτώνεις, “κάνεις” πλύση εγκεφάλου με άχρηστες γνώσεις ( ΚΚΕ ΠΑΣΠ ΔΑΠ ΜΛΚΣ και εγώ δεν ξέρω τί άλλο) αντί να κρίνεις αντικειμενικά και να απολογηθείς για τα λάθη του παρελθόντος σου (Ω… ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ!) και έτσι όλοι μαζί να φτιάξουμε μια Χώρα που να χαίρεσαι να ζείς μέσα.

Αλλά ΠΟΥ;
…κάνει κανείς κάτι για αυτό;
Μάλλον όχι.. και για άλλη μια φορά, μια απλή γνώμη μου θα παρεξηγηθεί.

Επιστρέφω λοιπόν “Πατρίδα”…
…μα δεν κέρδισες ακόμα!

Απίστευτο…

Άξαφνη, μικρή αλλαγή σχεδίων…

…και σταύρωμα δαχτύλων!
———————————————————-
UNBELIEVABLE…

Sudden, slight change of plans…

…and fingers crossed!

Kemal

Μουσική/Στίχοι: Χατζιδάκης Μάνος/Γκάτσος Νίκος

Ακούστε τώρα την ιστορία του Κεμάλ…
Ενός νεαρού πρίγκιπα της Ανατολής,
απόγονο του Σεβάχ του Θαλασσινού,
που νόμισε οτι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο!

Αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ
και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων…

Στης Ανατολής τα μέρη μια φορά κι ένα καιρό…
ήταν άδειο το κεμέρι, μουχλιασμένο το νερό!
Στη Μοσούλη, στη Βασόρα, στην παλιά την χουρμαδιά,
πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά.

Κι ένας νέος από σόι και γενιά βασιλική,
αγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά ‘κεί!
Τον κοιτάν οι βεδουίνοι με ματιά λυπητερή…
Κι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει πως θ’ αλλάξουν οι καιροί!

Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά…
ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά!
Απ’ τον Τίγρη στον Ευφράτη κι απ’ τη γη στον ουρανό,
κυνηγάν τον αποστάτη, να τον πιάσουν ζωντανό!

Πέφτουν πάνω του τα στίφη σαν ακράτητα σκυλιά…
και τον πάνε στον Χαλίφη, να του βάλει τη θηλιά!
Μαύρο μέλι, μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωί…
πριν αφήσει στη κρεμάλα, τη στερνή του τη πνοή.

Με δυο γέρικες καμήλες, μ’ ένα κόκκινο φαρί…
στου παράδεισου τις πύλες ο προφήτης καρτερεί.
Πάνε τώρα χέρι-χέρι κι είναι γύρω συννεφιά,
μα της Δαμασκού τ’ αστέρι τους κρατούσε συντροφιά.

Σ’ ένα μήνα, σ’ ένα χρόνο βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ,
που από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ…
“Νικημένο μου ξεφτέρι, δεν αλλάζουν οι καιροί…
Με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί!”

Καληνύχτα Κεμάλ…
Αυτός ο κόσμος δεν θ’ αλλάξει ποτέ.
Καληνύχτα.

Μίσός;

Μισός;…
…που κλείνω το Όνειρό μου σε ένα μπαούλο!
…που ελπίζω να μην το αλυσοδέσουν;
…που ξέρω πως θα αργήσει λίγο ακόμα;

Μίσος;…
…που άγγιξα, μα δεν γεύτηκα την όλη ουσία των ευχών μου;
…που ξέρω πως πια θα περιοριστούν τα σύνορα της Ψυχής μου;
…που δεν μπόρεσα να τα διευρύνω νωρίτερα;

Μίσός;!

—————————————
HATE/HALF?

Half?…
…for enclosing my Dream into a chest!
…for hoping that none will put any chains around it?
…for knowing it will take me a bit longer, to be fulfilled?

Hate?…
…for touching, but not tasting the essence of my wishes?
…for knowing that the limits of my Soul will now be restrained?
…for not being able to broaden it’s limits earlier?

Hate/Half?! (It’s a pun in Ellenic)

“Whoever stares at the speedometer… Looses his way!”

Lakis Lazopoulos

“Όποιος βλέπει το κοντέρ… χάνει τον δρόμο!”

Λόγια…

Λόγια…
Τόσο εύκολα… τόσο εύπλαστα…

Όλοι με έναν λόγο στο στόμα…
με μία υπόσχεση και ένα φιλικό χτύπημα στον ώμο.

Παλάτια…
που λαμπιρίζουνε στην άκρη του ματιού σου…
μα που όταν γυρνάς να τα προσέξεις,
έχουν πάψει να είναι εκεί.

Αστείο…
πρίν λίγα δεύτερα ήταν εκεί!

——————————————
WORDS…

Words…
So easy… so pliable…

Everyone has a word in their mouth…
a promise and a friendly pat on the shoulder.

Palaces…
sparkling in the tail of your eye…
but when you turn to notice them,
they cease to be there.

Funny…
they were there a few seconds ago!

“Ταραχώδες παρελθόν” λέει.

(Άρθρο του ΣΚΑΪ)
Αστυφύλακας πυροβολεί ειδικό Φρουρό, ιδιου εργασιακού χώρου, δίχως εμφανή λόγο…
Εγώ -μιά φορά- τα έχω πεί.

Παράπονα προς Έλληνες “διαφημιστές”.

Όχι…

δεν είμαι άτομο, που σηκώνεται εύκολα στο διάλλειμα των διαφημίσεων.
Και αυτό διότι ανήκω έμμεσα στον τομέα και της διαφήμισης αλλά και του Θεάτρου και μου αρέσει να παίρνω ιδέες και για τους δύο τομείς.

Δυστυχώς όμως σε μερικές περιπτώσεις αναγκάζομαι να σηκωθώ λόγο εκνευρισμού.
Όταν για παράδειγμα τα Spots, υποτιμούν την νοημοσύνη μου, χρησιμοποιώντας ανθρώπους με μηδαμινή ικανότητα υποκρισίας, για να με “πείσουν για την ποιότητα” (!) ενός προϊόντος…
…ή φτάνοντας ακόμα και στον δυσφημισμό ενός ανταγωνιστή, με διάφορα υποκατάστατα ηθοποιίας, για να με πείσουν να αγοράσω το προϊόν μίας εταιρείας, που συνεχώς αναζητά τρόπους να κατατροπώσει τους “αντιπάλους” της, αντί να βελτιωθεί η ίδια. (Κλασσική περίπτωση Έλληνα)

Η διαφήμιση “αγαπητοί διαφημιστές”… έχει να κάνει καθαρά με την ψυχολογία του καταναλωτή και μόνο!

Εαν η “αθώα κοπελίτσα” που διάλεξες Κε Σκηνοθέτα, δεν έχει υποκριτική ικανότητα και απλά σου άνοιξε τα πόδια… το προϊόν… δεν θα πουλήσει.
Όταν εγώ σαν καταναλωτής, δεν πείθομαι απο μία απλή λέξη… και χρειάζομαι ικανοποιημένη έκφραση προσώπου, ΠΡΕΠΕΙ να το δώ απο έναν επαγγελματία. Όχι γνωστό φυσικά, διότι θα χαλάσει όλη η ψευδαίσθηση του “τυχαίου καταναλωτή” ο οποίος επιλέχθηκε (και καλά) για την διαφήμιση.
Εαν λοιπόν η έκφραση αυτή είναι αποτυχημένη με εκνευρίζει, διότι έμμεσα υποτιμά την νοημοσύνη μου… με αποτέλεσμα να μην συγκρατώ κάν το όνομα του προϊόντος προς πώληση, αφού αποχωρώ απο τον χώρο της τηλεόρασης ή αλλάζω συχνότητα.

…Ή επίσης πώς να με εμπνεύσει -κύριε διαφημιστή- να αγοράσω ένα προϊόν, μία διαφήμιση εταιρείας που δυσφημίζει έναν ανταγωνιστή αντί να βελτιωθεί η ίδια η εταιρεία;
Κάτι τέτοιο το εκλαμβάνω ώς “βαρεμάρα” της εταιρείας για βελτίωση… και επομένως το “φόρτωμα στον Κόκορα!”.

Ευτυχώς όμως, υπάρχουν σημάδια νέων -του χώρου- που ξεχωρίζουν.
Δυστυχώς; Όλοι είναι άνθρωποι του εξωτερικού.

…όλα όμως, είναι θέμα συνήθειας.

Οι “Σειρήνες πλημμύρας” με ξύπνησαν σήμερα.
Κάθε πρώτη Δευτέρα του μήνα ηχούν, δοκιμαστικά.

Δεν είναι όμως εύκολο, αν είσαι αρχάριος σε αυτή τη χώρα…
να συγκρατήσεις το αγουροξυπνημένο άγχος σου, για τα πρώτα 2 λεπτά…
όταν ακούς κάτι τέτοιο:
——————————————————–
…EVERYTHING IS A MATTER OF HABITS.
The “Flood Sirens” woke me up today.
Every first Monday of every month, they’re having a sound test.

It’s not easy though (if you are a rookie in this country)…
to sustain your -just awoken- calmness, for the first couple of minutes…
when you hear something like this:

Παράξενη βροχή

Μουσική/Στίχοι/Εκτέλεση: Φάνης Μεζίνης

Πέφτει μια παράξενη βροχή…
πάνω στα παράθυρα της νύχτας!
Ποιά συννεφιασμένη εποχή
ξενυχτάει στο φως μιας καληνύχτας;
Δεν σου πάει ζωή στην ξαστεριά!
…δεν σου παν τα κίτρινα φεγγάρια!
Πώς να φτάσουν για παρηγοριά…
τέτοιας ερημιάς τα συναξάρια;

Σώμα υποταγής -φόβος- είμαι της φυγής φόβος!
Μη μ‘ ακολουθείς!
Μια για την καρδιά -φόβος-, δυό για την ψευτιά -φόβος-…
Τρείς θα μ‘ αρνηθείς!

Πέφτει ένα σκοτάδι από σιωπές!
Γύρω–γύρω και στη μέση λύπη.
Όλες οι πληγές ειν‘ ανοιχτές…
κι ο “γιατρός του κόσμου” απόψε λείπει!

Τέτοιες ώρες στη γωνιά του νου…
-μόλις χαμηλώσει η περηφάνια!-
βγαίνουν τα μαχαίρια του καημού…
και της μοναξιάς τα γιαταγάνια!

Σώμα υποταγής …

Ωραία…

Θλίβομαι…
όταν παρακολουθώ τις τελευταίες εξελίξεις της Χώρας “μας”, λόγο της εξαναγκαστικής επιστροφής μου.
Θλίβομαι…
απο αυτά που ακούω!

ΑΚΟΜΑ…
σκοτώνουμε τα αδέσποτα σκυλιά και κόβουμε τα δέντρα, αντί να φτιάξουμε λίγα πάρκα παραπάνω και τα έχουμε όλοι έναν τετράποδο φίλο να βγάζουμε βόλτα, καθώς χαλαρώνουμε απο την καθημερινή ένταση.
ΑΚΟΜΑ…
συνεχίζουμε να θυσιάζουμε τα τόσο ποιοτικά προϊόντα μας, στο όνομα της ακρίβειας… και να εισάγουμε αηδίες στην ίδια μας την Χώρα!
ΑΚΟΜΑ…
βασιζόμαστε σε ενέργειες άλλων Χωρών, ενώ ο ήλιος μας, οι άνεμοί μας και όλο το περιβάλλον μας, είναι πρότυπο για συλλογή ενέργειας.
ΑΚΟΜΑ…
έχουμε άγνοια για τα δικαιώματα υγείας που έχουμε και κανένας -φυσικά- δεν αναλαμβάνει να μας ενημερώσει.
ΑΚΟΜΑ…
συζητάνε για μείωση της στρατιωτικής θητείας*
ΑΚΟΜΑ…
συνεχίζουμε και ψηφίζουμε τους ίδιους Μαλάκες, για να μας λένε τις ίδιες Μαλακίες… και που τώρα θέλουν και να διασφαλίσουν και την θέση τους
ΑΚΟΜΑ…
επαναπαυόμαστε στα ονόματα Σωκράτης, Αριστοφάνης, Αριστοτέλης, Ηράκλειτος κλπ. και έχουμε ξεχάσει το βασικό νόημα της Δημοκρατίας!
ΑΚΟΜΑ…
θέλουνε να μας φορολογούνε, αντί να βγάλουνε -έστω ένα!!!- ευρώ απο την τσέπη τους! (…που η Κα “Κόκκινη” εισπράττει 12.000€ τον μήνα!!! -και είναι ο ελάχιστος μισθός βουλευτού. Ναί ξέρω… 12.000€ για να φαμφαρολογείς, είναι πολλά… και Εσύ τί κάνεις -θύμησέ μου- για 700;…).

ΑΚΟΜΑ…
Ακόμα…
Ακόμα…
…

Ωραία… Τίποτα δεν άλλαξε όσο έλειψα!

*”Ποινής” κατα την άποψή μου.

Keep walking…