Για διές καιρό που διάλεξε…

Για διές καιρό που διάλεξαν,
τα μπλόκα να κωλώσουν…

Τώρα που κι οι “μαστούρηδες”…
τολμήσαν να “ενδώσουν”!

(Κατα τα άλλα, ουδέν σχόλιον)

(Μπροστά απο το Παλάτι του Άμστερνταμ)

Άλλο ένα βήμα… σημειωτόν!

Χαίρομαι που η Ελλάδα πάει μπροστά(!;)…
και φέρνει επιτέλους το γρήγορο ίντερνετ (όχι παντού φυσικά).
24 ΜΒits ανα δευτερόλεπτο! ΕΥΓΕ!!!

[...]

Εν τω μεταξύ, στον υπόλοιπο κόσμο…

KRA-ΚΡΑ!

Κρά! …ρε (*)Μαλάκες! ΚΡΑ!

(*Μπίπ)

“Φίλε μου Αλέξη”… άστα βράστα!

…να δείς, τί είπαμε πως δεν θα ξεχάσουμε;
…ήταν κάτι πρίν απο τα μπλόκα…
και τις διάφορες, καινούριες διαπλοκές της Χώρας “μας”…
…
κάτι πρίν από την ανακοίνωση της επιτήρησής μας, από την “Κομισιόν”…
και το “ρουφιάνεμά” μας απο την Βουλγαρία για τον αποκλεισμό των συνόρων μας από τους αγρότες, στην “Κομισιόν”…
Επίσης τα καινούρια πρόστιμα της “Κομισιόν”…
και αυτά που Έρχονται!… (από την “Κομισιόν”)
…
τί ήτανε να δείς;…

Φίλε Αλέξη… τόσο ήταν, από τους “συμπατριώτες” σου.
Λυπάμαι…

*Αφιερωμένο στον Αλέξη Γρηγορόπουλο.

Ά(-)σωτος(?).

Μουσική/Στίχοι: Τόκας Μάριος/Γράψας Φίλιππος

Επιστροφή -σου λέει- του ασώτου
…αφού του τάξανε πολλά στο γυρισμό του!
Επιστροφή με συγκινήσεις…
μ’ απελπισμένες αναμνήσεις…
και πωλητήριο επάνω στο Εγώ του!!

Τί να του πεις του ασώτου
….και πώς να επιστρέψει;!
Απ’ όπου έφυγε, πως γίνεται
ένα χάδι να γυρέψει;!
Τί να του πεις του ασώτου
….και πώς να επιστρέψει;!
Σε αγκαλιά, που δεν μπορεί πια
να τον κάνει να ζηλέψει!

Επιστροφή -σου λέει- του ασώτου…
αφού δεν μπόρεσε να φτάσει στ’ όνειρό του!!
Επιστροφή μεσ‘ στις συγγνώμες…
ακούγοντας τις ξένες γνώμες…
για το καλό της “λογικής”, και το “δικό του”!

My final word?

The time has come, for me to leave…
ten days.. That’s all, that is left…

I ‘ve never felt so alone before…
so disappointed…
so frustrated!

Aggrieved… I return to my slavery.
…to my “Other” self… The one that hates my ways.
…the one, that will never take out of his mind the “mistakes” of the “Past”!

The “Prince” of Those grounds.

With my hand on my wound, I will look in the Prince’s eyes and say:
“OK. You won…
…but this is not my final word.”!

I wonder what he will answer…
since I cannot “hear” him, from here.

Διακόπτες

Το χαμόγελό μου χάνεται…
καθώς η μέρα της επιστροφής μου πλησιάζει
και τίποτα δεν γίνεται για να αλλάξει ετούτη η πορεία
της ανούσιας -όπως αποδεικνύεται- ευχής μου.

Τί κι αν μου τάξαν πως την ημέρα των γενεθλίων μου
θα έχω την δική μου συναυλία, στο πιό κεντρικό live ροκ μαγαζί του Άμστερνταμ…

Εαν η μοίρα δεν το θέλει… τί λόγο έχω εγώ;

Μα τί είναι μοίρα;
…Ίσως η λειτουργία κάποιων διακοπτών, που Πρέπει εμείς οι ίδιοι να πατήσουμε.
Κλίκ… λοιπόν.

———————————-
SWITCHES

My smile is fading…
as the day of my recursion gets closer
and nothing happens to change this route
of my insipid -as proven- wish.

What if I ‘ve been promised my own concert in the most central
live rock bar of Amsterdam, on the day of my birthday…

If destiny doesn’t want it… what could I say?

But what is destiny?
…Maybe it is the fuctions of some switches, that we ourselfs Need to push.
So… click!

Κάτι…

Ευχαριστίες και παρακλήσεις για δύο άγνωστες ακόμα στιγμές
και μιά ανείπωτη χαρά πρωτόγνωρης ευτυχίας,
σε ένα σχοινί που τρεμοπαίζει… ακροβάτης.

Σχοινί φτιαγμένο απ’ όνειρα γερά.
Όμως δεμένο σ’ απαγκιστρωμένα μέρη…
επόμενο ήταν κάτι να υποχωρίσει…

…μα θα βρεθεί κάτι άραγε, να γραπωθεί στο διάβα του;

——————————————-
SOMETHING…
Thanks and entreaties for two yet unknown moments
and for an untold joy of an unfamiliar feeling of bliss,
on a trembling rope… Acrobat.

Rope made of tough Dreams.
But tied on disengaged objects…
It was the next sure thing coming… something to collapse.

…but will there be Anything to collar on it’s way down?

Another sketch of mine, that I like…

ΟΥΟΑΟΥ!!

Ναι! Επιτέλους… έχω την ευκαιρία να ζήσω τον ερχομό του Μιχάλη Χατζηγιάννη στο Άμστερνταμ, μόνο με 42€!!!!

Πού πάς ρε Καραμήτρο;! Η φράση “Παγκόσμια Οικονομική Κρίση” σου λέει κάτι; ΦΡΑΓΚΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕ…. (που και να είχα προσωπικά, θα προτιμούσα μερικές αναμνηστικές αγκράφες ζώνης!!!!!)

Το ότι έρχονται οι Prodigy πρίν απο εσένα με 35€ είσοδο, θα έπρεπε να σε βάλει έστω σε σκέψεις… (των οποίων τα εισητήρια ξεπουλήθηκαν σε μόνο 3 [!!!] λεπτά)

Ξέρεις… βάλε στη ζυγαριά το όνομά σου και των Prodigy και πές μου για ποιόν θα έδινες πιό πολλά;… Αλήθεια…
Άσε ξέρω τί θα απαντήσεις.

Αλλά πάρε σαν παράδειγμα τον Κο Πλιάτσικα. 32€… Κύριος!
Έχει το “Γνώθις αυτόν” ο άνθρωπος.

Άκου…

Μουσική/Στίχοι: Μουσαφίρης Τάκης

Μπορεί να πέφτουνε τα φύλλα μου στο χώμα…
Μπορεί να έφτασε η ψυχή μου μεσ’ στο στόμα…
…Όμως εγώ δεν έχω πει αντίο ακόμα!
Άκου, ακόμα ζω!

Μπορεί να κάνει παγωνιά, να νιώθω κρύο…
να ‘ναι για μένα στο λιμάνι αυτό το πλοίο!
…Όμως δεν έχω πει ακόμα το αντίο!
Άκου, ακόμα ζω!

Ρ.Φ.
Είμαι φωτιά κεραυνός και αστραπή!
Η καταιγίδα που φέρνει βροχή…
Είμαι ένας ήχος που ζει στη σιωπή!
Άκου, έχω φωνή!!!

Μπορεί να έφυγες και εσύ απ’ τη ζωή μου…
και να μου πήρες την ανάσα απ’ τη πνοή μου…
Όμως εγώ σε νιώθω ακόμα στην αφή μου…
Άκου, ακόμα ζω.

Μπορεί η νύχτα να ‘ναι απέξω απ’ τη καρδιά μου,
να με γυρεύει, να φωνάζει τ’ όνομά μου…
Όμως εγώ θα τα τελειώσω τα όνειρά μου!
Άκου, ακόμα ζω!

Ανάσες

Εισπνοές Ευτυχίας και εκπνοές Θλίψης…
η ζωή μου, εκτέλεσε μονάχη της, εντολή μεταβολής.

Κείνο το βλέμμα “εκτός του Χρόνου” με μπερδεύει.
Πολλά απ’ τα “Τώρα” μου ‘χει πει…

Μα όλως περιέργως, δεν τρομάζω…
Τί έχω δεί, που έχω δεί… μες το μυαλό μου πως θα έρθει…
μα δεν τρομάζω…

Σε ποιόν να πώ; και τί;
…

Όταν…

(Αυτό το ποίημα έχει δημοσιευτεί στα Ανέκδοτα του Zoo.
Επειδή εγώ, δεν το βρίσκω αστείο… το ανέσυρα πρόσφατα και το αναρτώ επίσημα.)

Όταν το άνθος απ’ το πέτο σου ξεφτίσει…
και το άρωμά του, σβήσει σαν φωτιά.
Όταν τα όνειρα ο χρόνος τα σκορπίσει,
και έτσι το χρώμα τους χαθεί οριστικά…

Όταν η σκέψη, η καθάρια σου… θολώσει,
και πεθυμίσεις την “αρχαία διαδρομή”…
Όταν ακόμα και ο θεός θα σε προδώσει
και την χρυσή θα έχεις χάσει την τομή.

Τότε να αγγίξεις την καρδία του αέρα…
να ταξιδέψεις ώς εδώ…
Τότε να βρείς του γυρισμού την βέρα…
για να μπορέσω να σε δώ.

Κι όταν θα λάμψει μες το βλέμμα σου η *μέρα…
Θα καταλάβω αν σ’αγαπώ!

*Διόρθωση απο σφαίρα.

Φόνισσα Μάνα! (Studio clip) [Ενδελέχεια]

Στίχοι: Μητσοτάκης Δημήτρης

Φόνισσα μάνα, φόνισσα…
με ένα σύρμα θα ξεκάνει τα παιδιά της!
…κι όπως γλυκά θα ξεψυχούν στην αγκαλιά της,
δεν θα φοβούνται γιατί είναι στην ποδιά της!!

Ρ.Φ.
Γύρω ο τόπος σκοτεινιάζει…
μύρισε βροχή… στο χώμα.
Μείνε δίπλα μου, λίγο ακόμα!

Φόνισσα μάνα, φόνισσα…
Εσύ γλυκό της Κυριακής και Καταιγίδα!
Εσύ… Μεζούρα στη Χαρά και στην Ελπίδα!
Εσύ, που έστεισες την πιό δεινή παγίδα…

Ρ.Φ.

Φόνισσα μάνα, φόνισσα…
Σκυλί ο Χρόνος, που δαγκώνει…
και σου μοιάζω!
Στον πιό βαθύ μου σεναγμό σε κατεβάζω…
κι απο το στόμα μου Σ’ ακούω και Τρομάζω!

Ρ.Φ.

(Άλλη μια φορά ο Δημήτρης “ζωγραφίζει” με ψυχρά χρώματα.)

Once again…

Το έχω πεί…
μα θα το ξαναπώ… (εδώ)