Μου λεν: αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ…
Στα όρια του μοναχά να γύρω-φέρνω!…
Και πως ο κόσμος είναι ανήμερο θεριό…
…κι όταν δαγκώνει, εγώ καλά είναι να σωπαίνω!
Και όταν φοβούνται, πως μπορεί να τρελαθώ…
μου λεν να πάω κρυφά, κάπου να κλάψω!
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό… …είμαι μικρός πολύ μικρός, για να τ’ αλλάξω!!!
ΡΦ.
—- Μα εγώ με ένα άγριο περήφανο χορό…
…σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω!
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ! ] 2x
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό…
…θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω! Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ!! ] 2x
—-
Μου λεν: αν φύγω πιο ψηλά θα ζαλιστώ…
…καλύτερα στη λάσπη εδώ, μαζί τους να κυλιέμαι!
…και πως αν θέλω περισσότερα να δω…
σ’ ένα καθρέφτη, μοναχός μου να κοιτιέμαι!
…κι όταν φοβούνται, πως μπορεί να τρελαθώ,
μου λεν: να πάω κρυφά κάπου να κλάψω!!
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό… Είμαι μικρός πολύ μικρός, για να τα αλλάξω!!!
Τί ησυχία δηλαδή…
όλο και κάποιος μαλάκας, με κομμένη εξάτμιση θα περάσει!
Είμαι και σε ανηφόρα βλέπεις!!!… Πρέπει να γκαζώσει για να ανέβει… ο παπάρας!
[...]
Απέναντι -χθές- είδα μια βυζαρού, που με κάρφωνε… όταν άνοιξα τα “στόρια” με το μποξεράκι!
…Μάλλον δεν είχε ξαναδεί “Αγουρο-ξυπνημένο” άνθρωπο.
Άραγε γιατί στο Άμστερνταμ δεν έχουν κουρτίνες;!
χμμμμ…
Ίσως γιατί δεν τους νοιάζει, τί κάνει ο δίπλα ή ο απέναντι;!
Αμάν και αυτή η διπλανή…! (άσχετο)
Ξέρω τί ακριβώς λέει στο κρεβάτι (…μη χέσω, την ηχομόνωση που έχουν οι πολυκατοικίες του 60′!), αλλά την φάτσα της δεν τη έχω δεί! Γαμώ τα πατζούρια μου! (μάλλον και εγώ Έλληνας είμαι!)
Για την Αμαλία Kαλυβίνου… (http://fakellaki.blogspot.com/)
Για την Αμαλία, που δεν πρόλαβα να γνωρίσω…
Μα που είμαι σίγουρος, πως θα την μάθει…
Ο Κόσμος όλος.
Λόγια φθαρτά κι εύκολα -πάντα- ξεχασμένα,
σαν υποσχέσεις που αγκάλιασαν το ψέμα.
Σου ‘χαν πουλήσει για διαμάντια, μια καδένα
μες τη σκουριά… και το δικό σου πάνω αίμα.
Λέξεις κενές, με δίχως πράξης συνοδεία…
άχρηστες, άδειες και ανούσιες στον πόνο!
Πρωταγωνίστρια σε μία τραγωδία,
που προορίζανε για θύμα σ’ ένα φόνο.
Μπορεί να κούρνιασες στη χλόη του Παραδείσου,
μα εδώ θα μείνεις, μες τους χρόνους τους μεγάλους.
Γιατί Αμαλία μου Θυμήσου…
Scripta Manus!
Λόγια φθηνά κι όμως ακριβοπληρωμένα
μια ζωή… συσκευασμένη σ’ ένα δέμα.
Σε μια στιγμή, τα όνειρά σου ξεσκισμένα.
κι εκείνοι άρχοντες! με χρυσαφένιο στέμμα.
Κι όμως η μοίρα τα κατάφερε να παίξει μαζί μου, σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα…
Οι Μάσκες πέφτουν… Τα πρόσωπα αποκαλύπτονται…
Τέρατα πίσω απο χρυσό… και νεραϊδοπλάσματα, πίσω απο ρίζες και φυτά!
Μια μίξη συναισθημάτων και σκέψεων…
μα στα χείλη… σιωπή.
Ας παίξουμε λοιπόν κρυφτό… και τα φυλάω εγώ.
Λύκε, λύκε… θα σε βρώ!
Should I? Could I?
Have said the wrong things right… a thousand times!
If I could just rewind, I see it in my mind…
If I could turn back time, you’d still be mine!
You cried, I died…
I should have shut my mouth, things headed south,
as the words slipped off my tongue, they sounded dumb…
If this old heart could talk, it’d say you’re the one! I’m wasting time when I think about it…
Should have drove all night!
…would have run all the lights.
I was misunderstood!
Stumbled like my words…
Did the best I could…
Damn! misunderstood…
Could I? Should I?
Apologize for sleeping on the couch that night…
Staying out too late with all of my friends…
You found me passed out in the yard again!
You cried, I tried…
To stretch the truth, but didn’t lie!
It’s not so bad, when you think about it…
Should have drove all night!
…would have run all the lights.
I was misunderstood!
Stumbled like my words…
Did the best I could…
Hanging outside your door, I ‘ve been here before…
I stumbled like my words, did the best I could
Damn, misunderstood
Intentions good.
Κάποιοι φιλήσανε τον Ιούδα, εκεί στο Μέτωπο!…
κι άλλοι ψαρέψανε ουρανό σ’ ένα πηγάδι…
άλλοι κρεμάσαν σαν δικτάτορα ένα φυλακτό!
Στις φυλακές πάντα ονειρεύονται το βράδυ…
Κάναμε έκτρωση σ’ ότι αθώο μας απέμεινε!!! …κι εσύ “συνέλαβες” μ’ ένα άρωμα τυχαίο!
…μα τα τριαντάφυλλα που σου έστειλα, λίγο έλειψε…
χαράματα να σκοτωθούν σ’ ένα τροχαίο!
Όσο αξίζει μια γρατσουνιά απ’ την ανάσα σου…
δεν αξίζουν θεωρίες μιας ζωής!
…Γυναίκα αν έχω κάνει λάθος, συγχώρα με.
…Γυναίκα αν είμαι σωστός, μη μου το πεις!
Κάποια πατρίδα τα χείλια μου τα φίλησε… φτηνά και μ’ έσπρωξε γελώντας προς την μάχη!!
κι όσοι της δώσαν το κορμί τους για παράσημο, αυτή ένα τάφο τους κάρφωσε στην ράχη!!
Όσα θηρία με ζυγώσανε τους έφτασε…
να χορτάσουν μοναχά με την στολή μου! μα οι άνθρωποι μ’ άφησαν ήσυχο, σαν έμαθαν…
πως γυάλιζα ένα πολυβόλο στην αυλή μου!!!
Όσο αξίζει μια γρατσουνιά απ’ την ανάσα σου…
Θυμάμαι κάποτε στα μάτια σου κυνήγησα τον εαυτό μου μ’ ένα μαχαίρι της κουζίνας!!! …μα μόνο η τρέλα, μόνο η τρέλα μου με ξέπλυνε,
σαν καταρράχτης απ’ το αμάρτημα της φτήνιας!
Κι έτσι του κόσμου τα μπαλκόνια ερωτεύτηκα…!
αυτά που αγγίζουνε το βλέμμα με το στόμα!!
…μα δεν ξεχνάω τα υπόγεια που κυλίστηκα!
Γι’ αυτό η φτέρνα μου έχει δέσει με το χώμα!
Όσο αξίζει μια γρατσουνιά απ’ την ανάσα σου…
Απόψε πότισα τις ρίζες που ονειρεύτηκες
και τους καρπούς που εγκυμονούσε η τροχιά σου… Κυρά! δεν βρήκα μουσική που να σου άξιζε…
πόνος στη γέννα προσκυνώ την αρχοντιά σου!
Θα χαραμίσω την ζωή μου περιμένοντας…
να’ ναι πολύ αργά για να την διορθώσω!
και στα ρουθούνια του ουρανού θα μπω, ουρλιάζοντας….
την μύτη του -πριν ξεψυχήσω- να ματώσω!
—————————————————
WOMAN
Some kissed Judas, right there on the forehead
and some others fished out a sky, from a well!
Others hunged a dictator as a talishman…
There are always dreams in prisons, at night.
We had an abortion of any innocence we had left!
…and You “conseived” by a random perfume.
but the roses I send you were almost
killed in a car accident at dawn.
R.F.
The values of the scratch, your breath leaves…
are priceless next to theories of a lifetime!
Woman… if I made mistakes, forgive me.
Woman… if I am right, don’t let me know!
A Motherland kissed my lips “cheap”
and pushed me into the battle laughing!
…and everybody that gave “her” their body
as a medal, “she” nailed a grave on their back!
All the beasts that approached me had enough
to satisfy their hunger, only by my uniform!
But humans, left me in peace, as soon as they learned,
that I was polishing a machine-gun in my yard!
R.F.
I remember once, I chased my self into your eyes
holding a kichen knife.
…but only my madness “washed me out”
as falls do, from the sin of cheapness!
So I fell in love with the “balconies of the World”
those that touch the look, with their mouth!
…but I don’t forget the basements that I weltered in.
That’s why my heel is bounded to the ground!
R.F.
Tonight I watered the roots that you dreamed of…
and the fruits that your heart desired.
Lady… I could not find a worthy music for you.
Pain in a childbirth, I bow to your nobility.
I am gonna waste my life waiting…
to be too late to fix it!
…and screaming, I will enter the Sky’s nostril,
So I can make his nose bleed before I die out.
Η πρώτη μου άσπρη τρίχα -στον δεξί μου κρόταφο- έκανε την εμφάνισή της…
Αυτό ήταν…
Εικοσιπέντε χρόνια, απραγίας… κι όμως πάντα μέσα στο άγχος…
Εικοσιπέντε χρόνια ανοίας και υπακοής σ’ ανόητους νόμους ευγενείας,
και προτροπής απο μια σωστή γνώση… με προφάσεις του στύλ “δεν θα το καταλάβεις…”
Μισή ζωή στα σκουπίδια…
Μίας ζωής… που το μόνο που μου άφησε… είναι μια παρέα, σε κάποια παραλία.
Που δυστυχώς… ο χρόνος και η μοίρα κατασπάραξαν.
Εικοσιπέντε χρόνια, ήθελα να φτάσω εδώ…
και τώρα…;
Κάθομαι απλά και χαζεύω… μια άσπρη τρίχα.
“Σ’ ευχαριστώ που με προσγείωσες μικρή μου…
Πρέπει να κάνω γρήγορα… αρκετά χασομέρησα”.
Άνθρωποι “Ελπίδες”, της τελευταίας στιγμής…
Άνθρωποι που πιστεύεις πως αξίζουν θυσίες… και όμορφα χαμόγελα, λίγο πριν τους αποχωριστείς.
Άνθρωποι, που θα άξιζαν να γίνουν χρυσές αναμνήσεις στο νού σου.
Άνθρωποι που σου τάξανε συνεργασίες και αγάπες… με καταιγισμό συμπαθειών και γλυκόλογων…
Άνθρωποι, που ξόδεψες για αυτούς… λίγο απο τον πολύτιμο χρόνο σου -για να τους βοηθήσεις- έτσι απλά. Δίχως να ζητήσεις τίποτα…
Πως μπορουν -ακόμα και αυτοί- να σε προδίδουν;
Υπάρχει κάποιος τελικά, που είναι αυτό που δίχνει;
…ή μήπως πάντα στο παραμικρό σου λάθος, απο το “καλύτερο παιδί” γίνεσαι σκουπίδι για τον οποιονδήποτε;
Κρύος ιδρώτας κυλάει ξανά στο μέτωπό μου…
κι εσύ, χαμόγελό μου
με ομορφαίνεις ξανά, εκεί πάνω στον καθρέφτη…
με βγάζεις ψεύτη.
Προσπαθώ να σου ξεφύγω κι είναι λάθος…
μα νοιώθω πιο μονάχος
και πάω εκεί μπορεί για το καλό μου…
από κοντά χαμόγελό μου!
“Μην αφήνεις τα μάτια σου από μένα και άνοιξε το φως,
απ’ την ανάσα σου ώρα στέκομαι θαμπός!
Σκούπισέ με ρε βλάκα!…” ο καθρέφτης σου μιλάει.
“Κοιτάχτε ένα μαλάκα, σα χαμένος με κοιτάει!
Εγώ φταίω ρε! …που τόσα χρόνια σε ομορφαίνω
και να στολίζω τη μιζέρια σου επιμένω,
για να μη δείχνεις λυπημένος ο καημένος…
να μοιάζεις σώνει και καλά ευτυχισμένος!
Και εσύ να ψάχνεις τώρα αν κάνεις το σωστό
και να φοβάσαι… ρε, αυτό είναι το ευχαριστώ;!
Για κάθε φορά που σ’ έστηνα καλά μπροστά μου,
μήπως και πάρεις λέει κάτι απ’ τη χαρά μου…
Ή για εκείνες τις φορές, που άνοιγες ρε την καρδιά σου
και μου άφηνες όλα τα μυστικά σου!
…Για να σου φτιάξω μια εικόνα λέει, πιο ψεύτικη ακόμα,
με εκείνο το χαμόγελο στο στόμα!
Που σου χάρισε ό,τι πήρες, που σου έφτιαξε καριέρα…
που σε ετοίμαζε καλά για αυτή τη μέρα!
Μ’ αφού έχεις πάψει σε εμένα να κοιτάζεις…
μπορεί το τέλος σου ρε βλάκα να γιορτάζεις!”
Πες μου χρόνια πολλά, σήμερα θλίψη μου γιορτάζω!
Το πικρό μου το χαμόγελο καθρέφτη τώρα αλλάζω!
Σκύλα ζωή! …σ’ έμαθα πια, γι’ αυτό γουστάρω που γερνάω!
…και πίσω δεν γυρνάω!
Λοιπόν, καθρέφτη… δε πα’ να δείχνεις ό,τι θες…
πάνω σου αφήνω εγώ το χθες κι όλες εκείνες τις στιγμές που έκλεβα από άλλους!
…για να χτίζω το όνειρό μου!
Τέρμα λοιπόν, χαμόγελό μου!
Πάρε μαζί και τις σπουδές, και των γονιών τις συμβουλές
και την καριέρα που μου ‘τάζαν αν τη θες!
Πάρε διπλώματα πολλά πάρε και χρόνια υπομονής…
πάρε το κύρος που θα Είχα… να χαρείς!
Αυτή τη μέρα αν μ’ ακούς, λοιπόν, γιορτάζω!
…και την εικόνα που μου έφτιαχνες αλλάζω.
Δε κοιτάω δε ζητάω ό,τι πίσω έχω αφήσει εκεί…
μοιάζει με βρώμικο ξεκλείδωτο κελί,
που δεν έσπρωξα την πόρτα τόσα χρόνια για να βγω…
φοβόμουν ν’ αντικρίσω το χαμένο μου καιρό.
Τώρα έχω μάθει… θα κάνω λάθη…
Θα σου χαρίσω τα σωστά και όσα είχα πάθει…
Κι από όσα ακούσανε τα αυτιά μου κι όσα θάφτηκαν στο χρόνο…
την τελευταία εικόνα εγώ κρατάω μόνο!
Περίσσια τώρα η αντοχή, μπορώ και την κερνάω!
Και πίσω δε γυρνάω!
